Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Οργη

Είμαι το μαύρο σου πρόβατο.
Καλά τα λες. Στο κοπάδι σου.
Είμαι το μαύρο σου πρόβατο.
Με βλέπεις. 
Μου κλείνεις το δρόμο με κοπανάς με κλωτσάς δε με αφήνεις να σηκωθώ.
Πάω να σηκωθώ μου σπας τα πόδια μου σπάς τα χέρια μου σπάς τα φτερά .
Είμαι το μαύρο σου πρόβατο. Με αμφισβητείς με χλευάζεις.
Με κοροϊδεύεις.
Είμαι το μαύρο σου πρόβατο.
Αν πέσω θα σε πάρω μαζί μου στο γκρεμό.
Δε σε θέλω δίπλα μου.
Μια ζωή σε είχα απέναντι.
Χωρίς αίμα δεν αλλάζει τίποτα.
Όπου και αν με θάψεις τα μάτια μου θα είναι καρφωμένα πάνω σου σα σφαίρες.
Δε πεινάω .
Δε διψάω.
Πια.
Δε νιώθω τίποτα. Σ' ευχαριστώ...
Είμαι το μαύρο σου πρόβατο.
Διψάω μόνο για αίμα.
Φυτεύεις ιδέες στο μυαλό μου για να τις καλιεργήσεις μετά νομίζοντας εγώ τότε πως θα είναι δικές μου.
Είμαι το μαύρο σου πρόβατο.
Το μυαλό το δικό μου ξερνάει τις ιδέες. Δεν είναι χώμα το δικό μου μυαλό.
Το δικό μου μυαλό πρέπει να το γαμήσεις. Γιατί είναι μήτρα.
Γεννάει ιδέες.
Κοίτα πόσο μακριά είναι η ουρά μου...
Εσύ είσαι ευνουχισμένος.
Όλοι σαν εσένα είναι ευνουχισμένοι.
Είμαι το μαύρο σου πρόβατο.
Δεν είμαι μόνη μου. Μαζί σου έχεις κι άλλους τσοπάνηδες.
Ειμαι μονη μου...
Δε βλέπεις δεν ακους δε σκέφτεσαι.
Θες μονο να βρίσκεσαι από πάνω μου. Να με κυριαρχείς.
Είμαι το μαύρο σου πρόβατο. 
Θελω να σε κατασπαράξω. 
Δεν κάνω πια το σταυρό μου όταν περνάω απ έξω  από μια εκκλησία.. 
Ειμαι το μαύρο σου πρόβατο.
Εχεις δέκα λεπτά προβαδισμα ...


Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Ημερολόγια ονειρων τρόμου 1

25/9/2009

Θόρυβοι. Απροσδιόριστοι θόρυβοι.
Ο ένας είναι πιο συγκεκριμένος σα να ξεκλειδωνει το παράθυρο κάποιος απ'έξω , και ταυτόχρονα κατι κοιμάται δίπλα μου.
Ξυπνάει το μυαλό μου αλλα δε μπορώ να ανοίξω τα μάτια μου.
 Θυμάμαι πως το σκηνικό αυτο επαναλαμβανεται τον τελευταίο καιρό .
Κατι κοιμάται διπλα μου και δεν ειναι καλο . Τρομαζω αλλα δε μπορω να ξυπνησω .
Ενα φως αρχιζει να κινειται στο σπιτι , σα να αντανακλαται σε τοιχους και να κινειται με τελικο προορισμο το δωματιο μου.
Κοιταζω το πατωμα και θυμαμαι κάτι απο την παιδική μου ηλικια εναν κυριο που βλεπω
απο μικρη χωρις να διακρινω ποτε το προσωπο του , και ενα σκηνικο που τρομαζω τα βραδυα και κοιμαμαι αγκαλια με τους γονεις μου.
Και που τοτε εβλεπα ενα άλλο παιδι με σγουρα μαλλια διπλα μου.
 Πεφτει ενα λεμονι εξω και το ζω σε αργη κινηση . Καθως γυριζω πλευρο ακουω κατι να μασαει το ξυλο του κρεβατιου μου σα τεραστιο σκουλικι .
Μασαγε και ετρωγε.
Αγκαλιαζω αυτο το πραγμα που μου στερουσε τις αναμνησεις των ονειρων μου (συστηθηκαμε) για μερες πολλες και υψωνω το δαχτυλο δειχνοντας ψηλα και πεφτω σε υπνο βαθυ..



Συνεχιζω να ονειρευομαι; Βλέπω πάλι τη μοναξιά.
Το τοπίο ειναι αδειο.
Το δεντρο που ήτανε είναι επίσης αδειο.
Ξαφνικά τιποτα.
Κατι καινουριο μεσα μου με τρομαζει.
Σα να γελανε ολα μαζι μου.Τιποτα.
Μονο που το ασημένιο φως όπως τρεχει απο τ'αστερια στο προσωπο μου νομιζω οτι με κοροϊδέυει .
Κάνω ενα βήμα ,υστερα αλλο ένα, παλευω να συνεχισω .
Με την ελπιδα πως αυτο που θα συναντησω στην επομενη γωνια δε θα ειναι εναντιων μου.



Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Αντάμωμα

Μας έχουν προσκαλέσει εδώ.
Στη ζωή.
Ο θανατος.
Οι νεκροί δεν έχουν αισθήσεις.
Δε νιωθουν τίποτα. Δεν πονάνε.

Ειναι εποχή για τους αναίσθητους.

Μα οι αναίσθητοι δεν πονάνε δε χαιρονται δε λυπούνται .
Δεν τους συγκινεί τίποτα.
Δε χρειάζεται να είσαι νεκρός για να είσαι νεκρός.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν νιωθουν τίποτα και ειναι ζωντανοί.
Δεν ειναι.
Δε τους συγκινεί αν τρέχει ευχάριστα ενα σκυλάκι μπροστά τους ουτε μια πεταλούδα που πετάει ούτε ο ουρανός ούτε ο πόνος ενος άλλου ανθρώπου.
Αν πονας , μπορείς να δεις .
Και τη στεναχωρια, μπορεις να ξεχωρίσεις , και τη χαρα, και  λυπη και την ομορφια.και την αγάπη. Και να χαρείς αν ενα χελιδόνι πετάει  και περναει μπροστά σου, και με τις πεταλούδες.
Δεν πειράζει λοιπόν αν είστε λυπημένοι..
Ισως αντιλαμβανεστε κατι που δε μπαίνει σε λέξεις.

Μας καλεσαν εδώ για
να βοηθησουμε.

Επιλέξαμε να παρεβρεθουμε εδω με καποιες ψυχες '
για καποιο λόγο  ..

έχει νόημα.

#my poetry#

Καλό ξημέρωμα.

Το διάβα

Από μια λάμπα στάζει φως.
Από αυτή τη φυσική που είναι ψηλά στον ουρανό.
Το συλλεγω σαν απόσταγμα.
Σταγόνα σταγόνα.
Είμαι συλλέκτης.
Και έτσι έχω πάντα φυλαγμένο.
Όπως σταζει το φως γυρω του γυρίζουν πεταλούδες.
Τι στιγμη!
Μαζευτήκαμε οι ψυχές να γιορτάσουμε ένα φως.
Ένα οποιοδήποτε φως.
Έχει φώς.
Ενα φως που το διάβα μας κοσμεί ...πάντα.

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

Παρατήρησε

Τι είν' αυτό τώρα; οργή;

Απασφάλησα..

Αμα δε ξέρεις κολύμπι μη μου βγαίνεις μεσοπέλαγα .
Εδώ θα έρθεις γυμνός.

Με άλλο όνομα .
Να ξανασυστηθεις .

Και καλό θα είναι..    να εχεις ξαναβγεί στα βαθιά.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος .
Οχι δε μου είναι εύκολο.
Οχι δεν θα είναι εύκολο.
Θηρίο είμαι .  Κουφό.
Την ψυχή μου φυλαω .
Μη φέρνεις όπλα.
Μη με πολεμήσεις.
Θα είσαι αγνός.
Με όλη σου την ασχήμια .Ξέρεις εγώ τα αγαπάω αυτά. Τα κατανοώ..
Τα πιο άγρια θηρία είναι φίλοι μου.
Με αγαπάνε.
 Τα πλησιασα ακριβως έτσι.

Το αγαπημένο μου θηρίο το λατρεύω πιο πολύ και απο μένα.
Ναι.
Το κατακτησα γιατί με άφησε .
Υπάρχει ενα τέρας εκεί εξω μονο δικο μου.
Ενα συγκεκριμένο.
Γράφει το όνομα μου.

Οτάν δεν ακούς παρατηρείς .

Δε θέλω δώρα. Δε θέλω τίποτα.

Μόνο μη μιλάς.
Απλά μη μιλάς.
Δε καταλαβαίνεις.
Δε με ενοχλεί που δε θα καταλάβεις..

#my poetry #awake
 Καλό βράδυ ☝

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2018

Θητεία τέλος

Μια μέρα έπεσα από τον ουρανό.

Ξαφνικά.
Ποινή στη γη.
Ετσι χωρίς λόγο.

Ω αλήθεια σου λέω  ούτε και γω ήθελα να είμαι εδω..

Ισως μου το φύλαξαν για να μην να αντιδρασω.

Τη μια στιγμή βρισκόμουν στον ουρανό και την αλλη μου διέλυσαν τα φτερά μου.
Θυμαμαι να  χτυπάει την πλατη μου με ενα κοκκινο σίδερο.
Το είδα το πρόσωπο του...
Και μετά... Δε θυμάμαι πολλά.
Θυμαμαι οτι επεφτα .Κοπανησα σε κατι δέντρα και δεν Πέθανα.
Σε γενικές γραμμές φοβόμουν πολύ.







Τώρα πια δε νιώθω τιποτα.

Το μαύρο χρώμα

Οταν πονάω να μένεις μακρια . Κατάλαβες;

Οταν πονάω γίνομαι πιο άσχημη.
Οταν πονάω να μένεις μακρια.

Κάποιες φορές βλεπω μόνο όταν κλείνω τα μάτια .

Οσα δε θα δω σαν τα ανοίξω.

Τι να βλέπουν άραγε  στο μάυρο χρώμα ;
Ειναι το ουδετερο μαυρο η αυτο το μαυρο που εχει μεσα ολα τα χρωματα;

Βλεπω αρρωστα μυαλα σε υπογεια  υπαιθρεια , και νυχτες μυρωδατες με βιολετες που χαζευουν τα αστερια.

Και το γυαλιστερό το μαυρο, αυτο που εχει η γάτα μου και τα φτερά *

Δε σε εχω δει ποτε δε ξερω αν θα σε δω ποτε αλλα μου λειπεις..


Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Συμπίεση...

Περίεργα η έμπνευση φουσκώνει
Σα φλέβες σα μπλε φίδι.
Και ειναι ετοιμο να σκάσει.
Αν είχε υπόσταση αυτο που νιώθω θα γίνονταν ασχημα πράγματα.
Ετοιμο να εκραγεί.
Οπως τα ηφαίστεια.
Περιεργο πραγμα δεν εχω κουράγιο να την κανω κατι.
Στέκεται σαν οργισμένο θεριό μπροστά μου.
Αύγουστος.... Τέλος.
Πάρε ανάσα.
Βαθιά.
Αλήθεια αν είχε υπόσταση θα συνεβαιναν πολύ άσχημα πράγματα.
Το τοπίο απέναντι δε το βλέπω άδειο
Ευτυχώς βλέπω οτι ο ουρανός έχει ροζ και μωβ χρώμα.
Τα κρουαζιερόπλοια πάνε ακόμα ταξίδια.
Ο καπνός κανει ακόμα σχήματα και η φωνή επιτακτική.
Δημιούργησε, δημιουργησε, ξεμακραινεις απο το στόχο.
Δε χειμωνιασε ακόμα.
Κι ομως μου παγώνει το αίμα.
Μου παγώνει το αιμα...
Τα σωθικά μου
ειναι κόμποι.
Κομποι δεμένοι.
Βλάπτουν τους γυρω τους.
Με βλάπτουν.
Ω θελω ακόμα εκεινο το ποτήρι νερό.
Βασικα δε θελω αστο.
Ο πόνος είναι φίλος.
Πάντα ήταν φίλος.
Ακούς;
Δεν εχει συννεφα.
Καλά κάνει.
Σήμερα θελω να κοιταξω τ'αστερια.
Τα αστέρια μου θυμιζουν αστέρια.
Πρεπει να παρω γερή φόρα να πηδηξω στο κενό
Πηγαινε εκεί που ξέρεις
Πήγαινε εκεί που θες.
Ο Αύγουστος τέλος.
Επαιξα τουλάχιστον.
Το πήρες διπλό.
Αλλα επαιξα.
Να φύσαγε ενα αεράκι!
Ενα μικρό ήρεμο.
Να φέρει κατι αργοπορημενο.
Θα παρω  καινούριο βιβλίο τα εχω διαβάσει όλα.
Μη μου μιλάς.
Ούτε εσυ. Ούτε εσύ.Ουτε εσύ.
 Δε θελω να ακούω κουβέντα .
Λέξη.
Ειναι πολυ αργα τελικά.
Τελικά. Τελικά.
Τι σοφη και ομορφη λέξη.
Σα το μισοτελειωμένο ερείπιο που βλέπω απέναντι.
Με μια δόση παράνοιας.
Μη κάνεις θόρυβο.
Το είναι μου ζαλιζεται.
Που στο διάβολο είσαι;

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Ειναι ωραία  νύχτα σήμερα.
Από αυτές που γεμίζει ο ουρανός με καράβια.
Από εκείνα που ανεβαίνεις και πας μια βόλτα .
Μη φοβάσαι τίποτα όσο είμαι εδώ .

#my poetry# dreaming #

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Αναμάρτητοι.

Chapter1


Είναι σκοτεινά. Δεν έχει φως . Μαλλον είναι νύχτα αλλά και πάλι δε ξέρω έχω να δω φως πολλές μέρες.
Οι θορυβοι κοντεύουν να με τρελάνουν.
Ακούγεται συνεχώς ενας επαναλαμβανόμενος γδούπος που ακόμα και όταν σταματάει δημιουργεί μια παραίσθηση οτι συνεχίζεται.
Φοβάμαι να βγω έξω. Δεν έχω καμία πληροφορία τι συνέβη  μετά απο αυτό που είχε γίνει.
Θυμάμαι τις κραυγές τους ακόμα.
Μας κατασπαραζαν τους κατασπαραζαν .
Εμένα δε με πίστευαν.
Μου έλεγαν πως είχα τρελαθεί.
Πολλα χρόνια νωρίτερα γνωριζαμε τα μελλούμενα.
Τα 'ξέραμε' δώσε λιγο σημασια στην ειρωνία.
Αυτό που  εν τελη συνεβη  ηταν θρίλερ σε σύγκριση με το κινουμενο σχεδιο που ειχαμε υπ οψην.
Δε ξέρω. Φωτιά έβλεπα.
Βοήθεια δε θυμάμαι ο καθένας ειχε ενα σκοπό να σώσει τον εαυτό του και όχι τους άλλους ,κανείς να δωσει το χέρι του στο διπλανό του.
Δεν ηταν αποκλειστικά μόνο για μας ο πολεμος.
Βλέπω τώρα πιο καθαρά.
Εκείνος ο κοσμος διαλυοταν με πολλούς και διαφορους τροπους .
Γρηγορα  ολα ηρθαν γρηγορα απ οτι περίμενε*



#συνεχιζεται (μια μικρή γεύση)

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Πληρότητα

O έρωτας σε ολοκληρώνει
Οχι επειδή είσαι μισός, αλλά επειδή συναντάς και τις υπόλοιπες εκδοχές του εαυτού σου.

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

E;

Καταλαβαίνεις με πολύ σκληρό τρόπο πόσο μακρυά είναι το αύριο.

Είπες σ' αγαπώ σήμερα ;